Bonsaje sosnowe (Pinus) i bonsaje świerkowe (Picea) stanowią szczytowe osiągnięcie wśród bonsai iglastych. Te wiecznie zielone drzewa urzekną Państwa eleganckimi liniami, delikatnymi igłami, a w przypadku wielu gatunków również przepiękną korą, która z upływem czasu nabiera głębokiej patyny. Przekonasz się, że bonsai iglaste na zewnątrz wprowadzi do Twojego ogrodu niepowtarzalną atmosferę. Wszystkie drzewka w naszym centrum w Libčany starannie aklimatyzujemy i przygotowujemy do pomyślnej uprawy w naszych warunkach.
Sosny i świerki to klasyczne drzewa strefy umiarkowanej, co oznacza, że uprawiamy je przez cały rok jako bonsaje ogrodowe. Uprawa sosny jako bonsaju, a także pielęgnacja bonsaju ze świerku, mają swoje specyficzne zasady, które zasadniczo różnią się od pielęgnacji drzew liściastych. Drzewa iglaste wymagają dużej ilości światła, dobrej cyrkulacji powietrza oraz zrównoważonego nawodnienia. Ponadto rosną w ścisłej symbiozie z pożytecznymi grzybami glebowymi (mikoryza), co należy brać pod uwagę przy każdej ingerencji w bryłę korzeniową.
Drzewa iglaste najlepiej rozwijają się w pełnym słońcu i w przewiewnym miejscu. Odpowiednia ilość światła słonecznego jest ważna, aby drzewa zachowały krótkie, zwarte igły, a gałęzie wewnętrzne nie traciły siły i nie obumierały. Świerk jest jednak w gorących miesiącach letnich bardziej wrażliwy na przegrzanie i suche powietrze, dlatego w najgorętsze dni przyda mu się lekkie zacienienie i wieczorne zroszenie korony.
Prawidłowe podlewanie bonsai iglastych wymaga wyczucia. Ogólnie rzecz biorąc, zarówno sosny, jak i świerki nie znoszą długotrwałego nadmiernego nawodnienia. Podłoże powinno lekko wyschnąć między kolejnymi podlewaniami (zasada „sucho–mokro”). Świerki są bardziej wrażliwe na wysychanie bryły korzeniowej niż sosny, jednak długotrwałe nadmierne nawodnienie jest dla nich równie szkodliwe jak całkowite wyschnięcie.
Dla drzew iglastych niezbędny jest wysoce przepuszczalny, strukturalny podłoże. Sprawdziła się ziemia Bonsai Master lub mieszanka Bonsai Master AK-3, która zapewnia szybki odpływ nadmiaru wody, a jednocześnie stwarza idealne środowisko dla rozwoju pożytecznej mikoryzy.
Jeśli chodzi o nawożenie sosny bonsai (o niskiej zawartości azotu), kluczem do sukcesu jest odpowiednie wyczucie czasu. Podczas wiosennego wzrostu stosujemy nawozy zbilansowane, ale w przypadku sosen nawozimy ostrożnie, aby nie stymulować wzrostu zbyt długich igieł. Główny okres nawożenia przypada na koniec lata i jesień, kiedy to przechodzimy na nawozy o niskiej zawartości azotu i wyższym udziale fosforu oraz potasu. Pomaga to w zagęszczeniu tkanki roślinnej, tworzeniu silnych pąków i bezpiecznym przetrwaniu zimy.
Tak, sosny (Pinus) i świerki (Picea) należą do najbardziej tradycyjnych i najlepiej nadających się gatunków drzew do sztuki bonsai. Są podatne na kształtowanie i doskonale znoszą drutowanie, a także zaawansowane techniki tworzenia martwego drewna (jin i shari). Należy jednak pamiętać, że świerki są zazwyczaj bardziej delikatne i niektóre radykalne techniki gięcia znoszą gorzej niż sosny.
Umieść go w jasnym, nasłonecznionym i przewiewnym miejscu w ogrodzie, na tarasie lub balkonie. Podczas podlewania pozwól podłożu lekko wyschnąć przed kolejnym podlewaniem, ale nie dopuść do całkowitego wyschnięcia. Podlewaj obficie, tak aby woda wyciekała przez otwory drenażowe w doniczce. Sosny na ogół znoszą bardziej suche warunki, podczas gdy świerk potrzebuje nieco bardziej stabilnej wilgotności i ochrony przed gorącym, suchym powietrzem.
Kształtowanie sosny łączy w sobie drutowanie i specyficzną pracę z pąkami, przy czym procedury różnią się znacznie w zależności od gatunku (innego podejścia wymaga sosna czarna, innego sosna górska czy sosna leśna). Owijanie drutem wykonuje się przy użyciu drutów miedzianych lub aluminiowych w okresie, kiedy przez drzewo przepływa mniej soku, a gałęzie są bardziej giętkie. Wzrost kieruje się poprzez regulację siły pędów – w przypadku sosn dwuigłowych stosuje się wiosenne przycinanie nowych pędów oraz przycinanie pędów na początku lata, czemu towarzyszy jesienne usuwanie starych igieł w celu rozjaśnienia korony.
Drzewa iglaste przesadza się znacznie rzadziej niż liściaste – starsze drzewa raz na 5 do 10 lat, młodsze mniej więcej co 3 do 5 lat. Optymalny termin przypada na wczesną wiosnę (z reguły od końca marca do kwietnia), ale zawsze zależy od konkretnego gatunku, lokalizacji i przebiegu zimy. Podczas przesadzania bardzo ostrożnie oczyszczamy bryłę korzeniową, nigdy nie skracamy korzeni zbyt radykalnie i dbamy o zachowanie naturalnej symbiozy grzybowej (mikoryzy) w podłożu.
Główna różnica polega na regulacji wzrostu, wrażliwości na suszę oraz kruchości drewna. W przypadku sosen kontrolujemy siłę wzrostu poprzez przycinanie wiosennych pędów i redukcję pąków w zależności od gatunku. W przypadku świerków wiosenne pędy zazwyczaj nie są skracane w całości, ale delikatnie przycina się ich miękkie, kiełkujące końcówki w trakcie wiosny, w zależności od siły wzrostu danego drzewka. Świerk ma również delikatniejsze igły, jest bardziej wrażliwy na przegrzanie korzeni i suche powietrze, a jego gałęzie podczas formowania są bardziej podatne na pękanie niż w przypadku sosen.